حضرت آیت الله حسینی در سال ۱۳۱۸ خورشیدی در منطقه غوراب ولایت بامیان افغانستان در خانواده دین و دانش دیده به جهان گشود. اسم پدرشان "کربلایی سید محمد حسینی"، اسم مادرشان "بی بی عذرا" بود. ایشان نسبت فامیلی نزدیک با " شهید آیت الله بحر" مزار داشتند. او در سن ۷ سالگی از نعمت پدر محروم شد گرچند عموها و اقارب بود اما دوری از نعمت پدر باعث شکوفایی و رشد روحیه مقاومت و سختکوشی در او شد. او با تحمل شداید و دست و پنجه نرم کردن با روزگار از اوان طفولیت خو گرفت و در همان زمان شروع کرد به تحصیل علوم دینی نمود، بعدها به حوزات علمیه داخل افغانستان و سپس راهی حوزه علمیه مشهد مقدس شد. چند سالی به علوم حوزوی مشغول بود و با اساتید حوزه و تربیت معنوی در جوار تربت ملکوتی حضرت امام رضا رشد بیشتر یافت. او پس از بازگشت به وطن به تعلیم مردم روی آورد و در مناطق مختلف ولایت بامیان چهره شناخته شده بود. بار دیگر ایشان رفتند به زیارت بیت الله الحرام و در برگشت به زیارت عتبات عالیات شتافتند. برای بار سوم همراه با جمعی از مومنین به عتبات عالیات مشرف شدند. در خلال همه مسافرتها چهره معنوی داشت و متهجد و فرد متعبد و زاهد و شیفتگی به انبیا و اولیا و کسب رضاب حق در رفتار و گفتار و آثارش موج می زد و شدیدا پا بند به حقوق الناس و حق الله بودند. ایشان در زمان هجوم قوای اشغالگر روس و اشغال وطنش از سوی آنان همراه جامعه خویش در سنگرها فردی جهت دهنده و شناخته شده بودند. عاقبت پس از شهادت تعدادی از همرزمانش، همراه فرزندان خردسالش کوله بار مهاجرت بر دوش گرفته و به کشور ایران رفتند ولی این بار با عزم جدید در عرصه های فرهنگی میان مهاجرین درخشیدند و سالها خطیب مهمترین مساجد منطقه مهاجر نشین گلشهر بودند. ایشان از جمله نواد

حسین ای ماه شب تاب شبستان نوای نینوایت در نیستان بنا کردی به عالم مکتب عشق معلم گشته ای در این دبستان قیام تو قیامت ها به پا کردسرافیل خدا در گوش هستانتویی آن سرو آزاد از تعلقتویی قرآن حق در کافرستان تو شاهین ترازوی خداییتو معیار وفا در داورستان بهشتت مملو از آزادگان است قفایت صدهزاران سرو بستان مسیحا زنده گشت از عشق و نامتبهاری گردد از یادت زمستانخدا مدح تو کردم من چه آرمپر کاهی به سوی خرمنستانبا احترام تمامحسینی فطرت ونکوور کانادا + نوشته شده در پنجشنبه ۱۴۰۱/۰۷/۲۸ ساعت 2:7 توسط سید محمدفطرت (حسینی)  | 

حسینی فطرت؛ بیدلشناسمقدمهامنیت «security»، آرامش اجتماعی و صلح « peace» مهمترین نیاز اجتماعی آدمیان بعد از غذا است. عرفان مکتبی هست دیرپا به درازنای تاریخ. در این مکتب، عشق و نوعدوستی اصل مهم است. عارفان بیشترین توجه را به صلح و فرهنگ مبتنی بر عشق و دوستی داشتهxadاند. از منظر عارفان مسلمان، مقدمه رسیدن به صلح بیرونی و اجتماعی، رسیدن به صلح درونی، ابتنای جامعه معرفت محور، ترویج مبانی همدیگر پذیری، نفی فرهنگ تکفیر و خشونت، احترام به کرامت و حقوق انسانی، اصل دانستن نوعدوستی مقدسxadترین اصل اساسی زندگی و بندگی است. تعالیم ابن عربی مهمترین ابرمرد عرصه عرفان اسلامی و ابوالمعانی بیدل و امیر خسرو مهمترین شاعران و عارفان هندی- پارسی معطوف به فضایل اخلاقی، اعتلای وجود، وحدت ادیان و صلح کل و بنا کردن یک جامعه نوعدوست و صلح طلب و امن میxadباشد. تحقیق زیر امنیت و صلح را از منظر آنان به بحث نشسته است.۱٫ مبانی صلح و آرامشدر زیر به صورت کوتاه به مبانی صلح و آرامش در نگاه عارفان مسلمان با تاکید بر امیر خسرو، ابن عربی و بیدل مطالبی را بیان میxadنماییم.۱٫۱٫ عشق و محبتعارفان عشق، محبت و دوستی را جوهر دین، میxadدانند. بنابر نظر ابن عربی، وجود حقیقی، بیش از یکی نیست و آن هم وجود خداوند است که در همه ادیان و موجودات و افراد تجلی یافته است و خدا عین محبت و عشق است. « ادین بدین الحب آنی توجهت رکائبه فالحب دینی و ایمان». (نظرات فی التصوف و الکرامات، ص ۱۸٫) بیدل هم همه هستی و همه عوالمی را که در الهیات از آن صحبت رفته سراپا گم در بحر بیکرانه عشق و عشق را خدا و یا خدا را عشق معرفی میxadکند. همچنانکه که در کتاب مقدس داریم « God is love.» ( ۱ .john.4. .8) به نمونه زیر از بیدل توجه کنیم:عقل و حس، سمع